Świerzbowiec ludzki. Jak działa ten podstępny pasożyt?

0
2373

Świerzbowiec ludzki to maleńki pasożyt z rodziny roztoczy osiągający długość niespełna 0,4 milimetra. Mimo swoich mikroskopijnych rozmiarów świerzbowiec potrafi nieźle uprzykrzyć życie niejednej osobie.

1Jak się można zarazić świerzbem?

Świerzbowiec składa jaja w specjalnie wydrążonych tunelach pod grubą warstwą naskórka, najczęściej w takich okolicach ciała, jak dłonie, łokcie, podeszwy, nieraz też okolice intymne, bikini, brodawki sutkowe czy okolice pępka. Wybiera miejsca, w których skóra wydaje się mu najgrubsza. Unika twarzy. Występuje od szyi w dół.

Płyn przeciwświerzbowy >

Skutkiem działania świerzbowca w organizmie są charakterystyczne norki (jamki) świerzbowcowe, które z czasem wypełniają się szaroczarnym kałem roztoczy i zaczynają coraz bardziej swędzieć. To właśnie świąd i obecność czerwonej wysypki w najbardziej charakterystycznych dla pasożyta okolicach ciała jest wskaźnikiem diagnostycznym wskazującym właśnie na świerzb, a nie inną chorobę skóry.

Świerzbowiec ludzki to pasożyt, który potrafi złożyć w ludzkim organizmie przez 3 miesiące półtora miliona jaj. Prawdopodobnie to właśnie jaja oraz pozostawiane przez świerzbowce i jego larwy odchody powodują swędzenie, które może zostać przeniesione na inne partie ciała (np. w czasie kąpieli) oraz na innych ludzi.

Świerzb to choroba zakaźna przenoszona przez kontakt bezpośredni człowieka z człowiekiem – oznacza to, że zarazić możemy się nim przez podanie dłoni, przytulenie czy kontakt intymny. Świerzbowiec rzadko przeżywa, kiedy pozbawi się go swojego żywiciela – rzadko więc zakażenie następuje przez kontakt pośredni – używanie tego samego ręcznika, śpiwora, koca czy pościeli. Takie przypadki się jednak jak najbardziej zdarzają.

Drogi Zakażenia świerzbem

  • Kontakt bezpośredni
    Do zakażenia świerzbem może dochodzić w dwojaki sposób. Pierwszy i najczęstszy sposób polega na kontakcie bezpośrednim – istniejące w skórze ludzkiej pasożyty przenoszą się na inne osoby poprzez uścisk dłoni, poklepanie po plecach, przytulenie, czy spanie w jednym łóżku. Należy uważać na takie sytuacje, w których mamy do czynienia z nieosłoniętą niczym ludzką skórą.Pocieszające jest to, że świerzbowiec nie występuje na twarzy, nie musimy więc obawiać się np. pocałunków. Uwagę jednak trzeba zachować na plaży, w czasie opalania, współżycia, przy jeździe środkami komunikacji i wszędzie tam, gdzie konieczna jest bliskość innych ludzi. Świerzbowcem można zarazić się np. wymieniając uścisk z kolegą w pracy czy po prostu przybijając sobie „piątkę”.
  • Kontakt pośredni
    Drugim sposobem zarażenia świerzbem jest kontakt pośredni. Do tego rodzaju zakażenia dochodzi jednak stosunkowo rzadko, gdyż świerzbowce muszą przecież na czymś żerować i kiedy przebywają poza tkankami skórnymi żywiciela, którymi się żywią, nie przeżywają z reguły długo. Może jednak się zdarzyć, że wytarcie się po kimś tym samym ręcznikiem spowoduje u nas wystąpienie objawów charakterystycznych dla choroby przenoszonej przez świerzbowca ludzkiego.Tak jak wspominaliśmy, do zakażenia często dochodzi podczas spania we wspólnym łóżku pod jedną pościelą– świerzbowce najprawdopodobniej wykorzystują pościel jako drogę, po której przebyciu znajdują sobie nowego żywiciela.Droga ta nie może być zbyt długa, ponieważ świerzbowce, a przede wszystkim ich larwy, cały czas w czasie wzrostu muszą na czymś żerować i odżywiać się tkankami ludzkimi. Jeżeli jednak pasożyt znajdzie sobie swojego nowego żywiciela w odpowiednio krótkim czasie, może się zadomowić w jego skórze i rozpocząć w niej nowy cykl życiowy.”W taki właśnie sposób świerzbowiec ludzki rozprzestrzenia się po naszych organizmach. Żyjątko jest wyjątkowo sprytne i zawzięte, a swędząca wysypka, którą wywołuje, należy do jednych z najmniej przyjemnych objawów choroby, z którą trzeba się niestety zmierzyć.

Jak uniknąć zarażenia świerzbem?

Stosowanie odpowiednich działań profilaktycznych to w przypadku świerzbu, ale i każdej innej choroby podstawa, aby nie zachorować. Ponieważ świerzb zaliczamy do chorób zakaźnych przenoszonych przez pasożyty, podstawą profilaktyki jest w jego wypadku unikanie kontaktu z osobą chorą.

Kto może być nosicielem świerzbu?

Świerzb to choroba charakteryzująca się czerwoną wysypką, która swędzi – osoba intensywnie drapiąca się, zwłaszcza po udach, stopach, rękach czy innych partiach ciała od szyi w dół, może więc być podejrzana o bycie nosicielem. Zarażenie świerzbem może odbywać się nawet przez podanie dłoni, w związku z czym powinniśmy szczególnie uważać na takie osoby w naszym towarzystwie.

Na tym jednak nie koniec profilaktyki. Uważać trzeba również na rzeczy osobiste chorego, wszystkie jego ubrania oraz m.in. ręczniki i pościel, pod którą śpi. W rzeczach tych mogą przebywać świerzbowce oraz ich larwy, i choć nie są one w stanie przetrwać zbyt długo poza organizmem swojego żywiciela, z którego wyjadają skórę, to i tak jakiś czas mogą stanowić zagrożenie, kiedy jeszcze mogą przenieść się na drugą osobę. Zakażenie więc odbywa się nie tylko drogą kontaktu bezpośredniego, ale też pośredniego.

Szczególnie ważne jest to, gdy często przebywamy z konieczności w jednym pomieszczeniu z osobą zakażoną – wówczas zalecane są jak najczęstsze dokładne kąpiele oraz zmienianie bielizny osobistej i pościeli. Szczególnie mocno uważać musimy, gdy śpimy w jednym łóżku z nosicielem świerzbu – wówczas zalecane jest w miarę możności przeniesienie do innego łóżka na okres trwania choroby i spanie pod własną pościelą.

Higiena osobista

Bardzo ważne jest odpowiednie pranie bielizny, rzeczy osobistych, pościeli, ręczników i wszelkich ubrań, których używa chory. Na rynku dostępne są specjalne biopreparaty do prania, które zabijają zarazki i bakterie – pranie rzeczy w takich preparatach gwarantuje pełną dezynfekcję i pozbycie się z ubrań pasożytów i ich larw.

Bardzo ważnym zaleceniem higienicznym w chorobie zwanej świerzbem jest unikanie drapania. Drapanie nie dość, że może nasilać świąd (zwiększać dolegliwości), to jeszcze prowadzić do rozwoju wtórnego zakażenia bakteryjnego odchodami larw świerzbowca.

Ważne jest stosowanie też odpowiednich zaleceń profilaktycznych, a mianowicie unikania kontaktu z osobami chorymi, spania w jednym łóżku z nosicielami świerzbu, używanie swoich ręczników, swoich śpiworów i koców, noszenie wypranych rzeczy osobistych oraz bielizny, a także unikanie używania jakichkolwiek wspólnych z osobą chorą przedmiotów.

Pierz rzeczy osobiste

Bardzo ważnym działaniem profilaktycznym, nawet jeśli nikt z naszego otoczenia nie choruje na świerzb, jest odpowiednia higiena i mycie całego ciała. Im ciało czystsze, tym pasożyty będzie bardziej zniechęcać. Ważne jest też częste zmienianie ręczników i pościeli oraz używanie w większych skupiskach ludzkich jedynie swoich ręczników i noszenie swoich ubrań.

Oczywiście pościel można prać w różny sposób, jednak najpewniejsze pozbycie się bakterii i zarazków daje pranie jej w wysokiej temperaturze 90° lub stosowanie specjalnych środków biobójczych, które wykazują działanie i skuteczność już w temp. 30°.

Powinniśmy także przestrzec dzieci przed intensywnym kontaktem ze swoimi rówieśnikami, jeżeli u jednego z kolegów lub koleżanek naszej pociechy – na podstawie jej zachowania – wywnioskujemy, że może być nosicielem świerzbu. Dzieci z rodzin patologicznych często nie są należycie przestrzegane przez skutkami zbyt pobieżnej higieny całego ciała.

Wszystkie działania profilaktyczne opisane powyżej są też działaniami stosowanymi ogólnie dla schorzeń skórnych. Uporczywym alergiom czy np. atopowemu zapaleniu skóry wywołującemu wysypkę podobną do tej występującej przy świerzbie zapobiega się właśnie w taki sposób – częstymi kąpielami, wymianą pościeli i sprzątaniem mieszkania. Kurz i brud są wrogami naszej skóry, a w kłębach zanieczyszczeń gromadzą się często roztocza i inne pasożyty wywołujące alergie, dlatego też należy jak najwięcej sprzątać i na mokro zmywać podłogi.

Biobójcze środki zabijające bakterie można zakupić w zwykłych, dobrze zaopatrzonych aptekach, a ich koszt nie przekracza zwykle granicy 20 zł, lub też dokonać ich zakupu w dobrze zaopatrzonym sklepie internetowym. Na wysyłkę środka wprawdzie będziemy musieli poczekać trochę czasu, jednak jego zakup na pewno się opłaci.

Pranie z użyciem preparatu biobójczego możemy wykonywać już w temp. 30°, podczas gdy zwykłe pranie do zabicia zarazków wymaga temperatury min. 90°. Podobny efekt do prania bielizny z użyciem biopreparatów daje wygotowywanie jej we wrzątku bez użycia preparatów chemicznych. Temperatura 100° skutecznie zabija wszelkie bakterie i zarazki.

Świerzbowiec ludzki to pasożyt, który rozwija się wyjątkowo dobrze w miejscach i u osób nie przestrzegających podstawowych zasad higieny osobistej. Trudno się więc dziwić, że często jest przypadłością osób chorych psychicznie, więźniów lub ludzi przebywających w innych zakładach zamkniętych.

Związek między chorobą a brudem jest bardzo wyraźny, gdyż niezmienianie bielizny i brak prania pościeli są jednymi z czynników powodujących nasilenie objawów somatycznych świerzbu, a ulubionymi środowiskami, w których świerzbowce lubią egzystować, są kanały, piwnice czy brudne i zaniedbane kąty mieszkań. W nich szukają swoich żywicieli – ludzi albo zwierząt.

2Objawy świerzbu

Świerzb na ręce

Podstawowe objawy świerzbu to czerwona wysypka i uporczywy świąd, który wzmaga się, gdy poddamy nasze ciało działaniu wysokiej temperatury – gorąca kąpiel bardzo pobudza świerzbowce, przez co zaczyna nas swędzieć jeszcze bardziej. Charakterystycznym objawem świerzbu, który ułatwia jego rozpoznanie od innych chorób skóry są przeczosy, czyli liniowe ubytki w skórze powstające wskutek drążenia przez pasożyty swoich mikrotuneli pod naskórkiem.

Wysypka

Trzeba też dodać, że świerzb to choroba trudno rozpoznawalna na podstawie samej wysypki skórnej. Swędząca wysypka jest bowiem charakterystycznym objawem wielu innych chorób: ospy wietrznej, ukąszeń przez owady,podrażnień przez trujący sok roślin lub podrażnień alergicznych. Najpewniejszym sposobem rozpoznania świerzbu będzie zatem interwencja lekarska polegająca na zdrapaniu zewnętrznej warstwy naskórka np. w okolicy dłoni czy stóp i sprawdzenie, czy widać tam efekty działalności świerzbowca ludzkiego w postaci charakterystycznych tuneli i wydrążeń. Jeśli tak, lekarz powinien odpowiednio zareagować, przepisując stosowne medykamenty.

Zdrapanie przez lekarza internistę skóry w miejscu, które można podejrzewać o zakażenie, bardzo ułatwia postawienie diagnozy – jeśli zauważy on bowiem charakterystyczne przeczosy, może być niemal w 100 proc. pewien, że chodzi o świerzb, a nie o inną chorobę. Przeczosy często zresztą sami możemy zaobserwować, gdyż swędzenie ciała wywołuje w nas odpowiednią reakcję, czyli drapanie – drapiąc natomiast, przebijemy się prędzej czy później do warstwy skóry, w której będzie możliwe zaobserwowanie pasożytów i ich larw.

Zaczerwienienie

Zaczerwienienie bądź zaróżowienie skóry w miejscach, gdzie świerzbowiec zaczął swoją działalność, nie jest tymczasem objawem charakterystycznym jedynie dla świerzbu. Wiele chorób alergicznych skóry daje jej czerwone zabarwienie, m.in. atopowe zapalenie skóry (AZS). Dlatego można pomylić się w diagnozie, jeśli weźmiemy swędzącą wysypkę skórną za skutek AZS lub też rezultat nabytej ospy wietrznej.

Swędzenie

Charakterystyczną cechą diagnostyczną choroby zwanej świerzbem jest – poza charakterystycznymi korytarzami drążonymi przez świerzbowca w skórze – nasilenie świądu w nocy i po poddaniu skóry działaniu gorącej wody. Wiąże się to z tym, że świerzbowce przy wysokiej temperaturze stają się bardziej aktywne i chętniej żerują, przez co świąd niestety staje się bardziej uporczywy.Świąd jest jednak chorobą, którą z powodzeniem można leczyć przy zastosowaniu nawet leków dostępnych bez recepty. W przypadku wystąpienia zaczerwienienia, pojawienia się swędzącej wysypki na skórze i podejrzenia świerzbu, warto udać się po pomoc do farmaceuty.

Czym jest dokładnie świerzb?

Świerzb to choroba zakaźna skóra wywoływana przez świerzbowca ludzkiego – pasożyta składającego jaja, wykluwającego się i żerującego w naszej skórze. Jest to nieprzyjemna dolegliwość, na którą zapadają najczęściej osoby mające kontakt z innymi osobami chorymi lub prowadzące niehigieniczny tryb życia.

Pasożyt najczęściej przenoszony jest przez bezpośredni kontakt fizyczny z innym chorym. Rzadszą drogą zakażenia jest kontakt pośredni przez używanie tej samej rzeczy przez dwie osoby, ponieważ świerzbowiec odcięty od swojego żywiciela (człowieka) nie przeżywa długo.

Maleńka samica świerzbowca należąca do grupy roztoczy nie osiąga więcej niż 0,4 mm długości. Mimo to potrafi poczynić wiele szkód w organizmie ludzkim. Jej strategia rozrodcza polega na drążeniu niewielkich tuneli pod skórą, w miejscach, gdzie warstwa naskórka jest najgrubsza. Najczęściej są to stopy, łokcie i dłonie, czasem także brodawki sutkowe, pośladki, okolice pępka i narządów płciowych.

Samica składa jajeczka przez 2-3 miesiące, średnio po 2 dziennie. Oznacza to, że każdego dnia dwie kolejne larwy zaczynają żywić się tkankami skórnymi człowieka i żerować po jego organizmie. Każda larwa przepoczwarza się w dorosłego świerzbowca po 2 tygodniach od rozpoczęcia momentu żerowania – w ten sposób rozpoczyna się nowy cykl rozrodczy.

Najbardziej charakterystycznym objawem działalności świerzbowca jest świąd i czerwona wysypka. Wysypka ta pod wpływem dotyku, np. w trakcie mycia się, może rozprzestrzenić się na inne części ciała. Pasożyty bardzo często przenoszą się także na innych ludzi w czasie kontaktu bezpośredniego, np. podania dłoni, przytulenia, kontaktu intymnego, itp.

Wysypka, która jest charakterystyczna dla świerzbowca, może być mylona z innymi chorobami skóry. Dlatego ważne jest, aby lekarz pierwszego kontaktu lub lekarz dermatolog, do którego się udamy, przeprowadził właściwą diagnozę. Najpewniejsze rozpoznanie świerzbu uzyskuje się po zdrapaniu części naskórka w miejscach, które można podejrzewać o występowanie choroby i zobaczeniu na własne oczy skutków działalności świerzbowca – charakterystycznych tuneli i korytarzy. To tzw. norki świerzbowcowe, które nie powinny pozostawiać złudzeń, z jaką chorobą mamy do czynienia. Nieraz uda się w nich dostrzec też gołym okiem świerzbowce.

Niebezpieczne drapanie

W norkach mogą pozostawać szaro-czarne odchody roztoczy, których nie należy dotykać, ponieważ łatwo jest w ten sposób nabawić się wtórnej infekcji bakteryjnej i doprowadzić np. do zatrucia. Dlatego tak ważne jest, aby w miarę możności norek nie rozdrapywać ani też nie drapać się w miejscach, które swędzą, ponieważ takie działanie może przynieść więcej szkód niż pożytku. Dokuczliwe objawy najlepiej natomiast likwidować za pomocą kremów i maści.

Epidemiologia świerzbu

Obecnie szacuje się, że świerzb dotyka w dzisiejszym świecie około 300 mln ludzi. Epidemie tego schorzenia pojawiają się zazwyczaj w krajach, w których panują bardzo korzystne dla rozwoju pasożyta warunki sanitarno-higieniczne. Mamy tutaj na myśli szczególnie kraje Ameryki Łacińskiej, Afryki oraz Azji południowo-wschodniej. Przede wszystkim na rozprzestrzenienie choroby ma wpływ niedobór pitnej wody, co determinuje konieczność jej oszczędzania, co odbija się na higienie. Poza tym choroby pasożytnicze dużo łatwiej przenoszą się na obszarach gęsto zaludnionych i przeludnionych. Duży wpływ ma również nieodpowiednio rozwinięta opieka zdrowotna, przez co rozumie się niedobór wyspecjalizowanych kadr czy też niepowszechny dostęp do usług medycznych. Choroby skóry, poza wyszczególnionymi obszarami, mogą również dotyczyć pewnych grup zawodowych, w których również zachodzą warunki ku rozprzestrzenianiu się pasożytniczych zakażeń, głównie świerzbu. Chodzi przede wszystkim o formacje wojskowe stacjonujące w trudnych terenach, ale też o górników i innych pracowników fizycznych, których specyfika pracy polega na przebywaniu w jednym miejscu przez długi czas. Okres wylęgania pasożyta jest dość krótki, co również ma wpływ na tempo rozprzestrzeniania się zakażenia – już po trzech tygodniach z jaj powstają dorosłe postaci pasożyta, które mogą infekować kolejne osoby. Do zakażenia dochodzi przeważnie w przypadku bezpośredniego kontaktu z osobą chorą na świerzb. Inwazyjne jajeczka mogą również przenosić się poprzez przedmioty codziennego użytku, takie jak ręczniki, grzebienie, przybory higieniczne.

Kiedy chorujemy na świerzb?

W skali całego roku, możemy wyróżnić dwa okresy, w których liczba zachorowań na świerzb znacznie zwiększa się. Jest to głównie okres jesienny oraz zimowy – wówczas, na skutek panujących warunków atmosferycznych, odporność organizmu ulega znacznemu obniżeniu.

3Leczenie świerzbu

Najczęściej w walce ze świerzbem pomocna bywa farmakologia. Można stosować silne leki przeciwpasożytnicze – te jednak nie przez wszystkich są przyjmowane dobrze i u dzieci mogą wywoływać np. silne podrażnienie skóry. Dobrze jest więc zasugerować lekarzowi przepisanie łagodniejszej permetryny, np. w postaci kremu. Całe ciało od szyi w dół należy nasmarować kremem, po czym pozostawić na skórze przez co najmniej 24 godziny. Optymistyczna wiadomość jest taka, że zwykle nawet jednorazowa kuracja wystarcza, aby pozbyć się świerzbowców wraz z ich jajami. Oczywiście jej efekty warto skonsultować z lekarzem.

Świerzb, mimo swoich uciążliwych dolegliwości, jest na szczęście chorobą, którą dość łatwo się leczy. Na rynku dostępnych jest wiele leków przeciwpasożytniczych, takich jak sześciochlorek gamma benzenu, malation czy lindad, które dobrze radzą sobie ze skutkami działalności świerzbowca ludzkiego drążącego tunele i składającego jaja w skórze ludzkiej.

Leki te mogą jednak – zwłaszcza u małych pacjentów i osób nadwrażliwych na działanie składników – wywoływać podrażnienie skóry oraz uszkadzać nerwy. Lekarze przepisują więc chętniej łagodniejsze leki zawierające permetrynę, np. w postaci kremów czy maści.

Płyn przeciwświerzbowy >
  • Kremy
    Kremami takimi należy się dokładnie smarować. Fakt, że swędzi tylko w niektórych miejscach, nie oznacza, że zakażenie nie mogło się pojawić gdzie indziej. Wystarczy nasmarować całe ciało tylko od szyi w dół, ponieważ twarz i skóra głowy to miejsca, których świerzbowce z wiadomych jedynie sobie względów unikają – być może skóra twarzy jest zbyt delikatna, a pasożyty te wolą drążyć tunele w miejscach, w których naskórek jest gruby.Po nasmarowaniu całego ciała od szyi w dół żele czy kremy zawierające permetrynę należy pozostawić na co najmniej 24 godziny, po czym zmyć pod wodą. Jednorazowa kuracja tego typu powinna pomóc, by pozbyć się problemu świerzbu i uporczywego świądu. Składnik aktywny preparatów leczniczych, jakim jest permetryna, skutecznie zabija świerzbowce, ich larwy i jaja. Dobrze na świerzb działają też maści zawierające kortykosteroid, które stosuje się miejscowo na miejsca chorobowo zmienione dwa razy dziennie.
  • Domowe sposoby na świerzb
    Farmaceutyki nie są jednak jedynymi preparatami umożliwiającymi pozbycie się problemu świerzbu. Wiele cudów może zdziałać medycyna niekonwencjonalna – świąd łagodzą np. kapsułki zawierające suchy wyciąg z pokrzywy, które zażywa się w okresie nasilenia objawów co 2-4 godziny. Świąd są w stanie zmniejszyć także kąpiele i okłady wodne na skórę z dodatkiem krochmalu kukurydzianego lub płatków kukurydzianych, które można kupić w sklepach ze zdrową żywnością. Dobrym „domowym” sposobem przynoszącym ulgę jest także polewanie swędzących miejsc na przemian zimną i gorącą wodą.
  • Przestań się drapać!
    Niezależnie od metody leczenia, w czasie nasilenia objawów występowania świerzbu, należy się starać nie drapać zmienionych chorobowo miejsc. Wiadomo, że łatwo powiedzieć, trudniej zrobić, jednak drapanie może tylko nasilać swędzenie, a poza tym może być źródłem wtórnego zakażenia bakteryjnego, czego przecież nikt by sobie nie życzył. Zdrapanie warstwy naskórka, dostanie się do gródek odchodów świerzbowców i ich larw, a później przeniesienie palca np. w okolice twarzy może skończyć się wieloma nieprzyjemnymi dla zdrowia konsekwencjami, z zatruciem pokarmowym włącznie.
  • Higiena
    Świąd jest jednym z najbardziej uciążliwych objawów wszelkich chorób. Ciągłe drapanie może wywołać nawet uszkodzenia skóry. Jednak istnieją dość skuteczne, domowe sposoby, które z pewnością pomogą pozbyć się nieproszonego gościa, muszą być one jednak stosowane wszystkie razem, bowiem regularne wypełnianie tylko jednego z warunków pewnie nie przyniesie założonych korzyści.Najważniejsza jest w tym przypadku higiena. Ręce należy myć dosłownie co chwilę, bowiem witając się z domownikami, przenosimy na nich zapewne jaja świerzbowca i tym samym może dojść do zakażenia większej grupy osób. Konieczna jest również dezynfekcja wszystkich rzeczy, z którymi miała kontakt osoba zarażona, dotyczy to zarówno ubrań, jak również pościeli, ręczników oraz przyborów higienicznych. Można to zrobić wygotowując wspomniane rzeczy w wysokiej temperaturze, co skutecznie zabija zarówno jaja, jak też postać dorosłą pasożyta.Osoba chorująca na świerzb nie powinna także brać kąpieli, jeśli współdzieli wannę z innymi domownikami.Warto wówczas pomyśleć o codziennym prysznicu, który stanowczo zmniejsza ryzyko ponownego zakażenia świerzbowcem. Należy również bacznie obserwować powierzchnię skóry po wyjściu z kabiny, bowiem tunele podskórne drążone przez pasożyta doskonale uwidaczniają się, gdy skóra jest nasiąknięta wodą.Kolejnym krokiem w walce z nieproszonym gościem jest stosowanie rozmaitych środków pochodzenia naturalnego, które skutecznie pomagają wyeliminować zakażenie. Są to przede wszystkim olejki herbaciane, lawendowe, a także wszelkie środki wysuszające naskórek.
  • Ziołolecznictwo
    O skutecznych właściwościach ziół nie trzeba przekonywać lekarzy homeopatów, którzy przepisują leki głównie ziołowe i to niezależnie od rodzaju schorzenia, a choroby skórne to jedne ze schorzeń, które najłatwiej jest zaleczyć przy stosowaniu maści i kremów zawierających odpowiednie wyciągi roślinne.Ziół o właściwościach leczniczych Matka Natura na szczęście nam nie poskąpiła i w aptekach możemy znaleźć wiele leków zawierających ich ekstrakty. Ale przejdźmy do tego, co jest najlepsze na świerzb.

    Kapsułki, maści, kremy na świerzb

    Podstawowym objawem świerzbu jest uporczywe i długotrwałe swędzenie, które rozbudza się dodatkowo po zastosowaniu gorącej kąpieli w wodzie – ciepła woda pobudza bowiem świerzbowce do dużej aktywności, przez co
    zaczynają one powodować jeszcze większe swędzenie. Świąd taki możemy zwalczyć przy pomocy kapsułek zawierających wyciąg z pokrzywy lekarskiej. Kapsułki takie zażywamy w dawce 1-2 co 3-4 godziny, w okresach nasilonych objawów zakażenia.

    Grzechem jednak byłoby nie skorzystać z całej bogatej oferty maści, kremów i żeli zawierających wyciągi z ziół, którymi można smarować swędzące miejsca. Zioła wskazane w leczeniu świądu skóry to m.in. kwiat wrzosu, ziele przywrotnika, korzeń łopianu, szyszki chmielu, kwiat jasnoty białej, korzeń kozłka czy ziele krwawnika. Można stosować okłady z mieszanek tych ziół zaparzonych w wodzie, które po wystygnięciu przykłada się na skórę w celu zmniejszenia dolegliwości wysypkowych.

    Hydroterapia

    Warto także stosować kąpiele ziołowe – oczywiście najlepiej, jeśli nie będziemy kąpali się w całkiem gorącej wodzie. Do wanny z wodą dobrze jest dosypać sobie trochę ziół lub dolać olejków zawierających ekstrakty z ziół takich, jak kora dębu, ziele macierzanki, liść szałwii, pączki sosny czykwiat arniki. Bardzo skuteczna jest sucha mieszanka tych ziół zmieszanych w równych proporcjach, której 7 łyżek wsypuje się do każdej letniej kąpieli. Kąpiele należy wykonywać każdego dnia w okresie wystąpienia nasilonych objawów świerzbu, a ich długość powinna wynosić ok. 15 minut.

    Ziołowa kuracja stresu

    Oczywiście zioła mogą pomóc nie tylko na problem uporczywego i nieprzyjemnego świerzbu. Ich działanie może nas zrelaksować, przez co będziemy mniej podatni na narzekanie w czasie rekonwalescencji. Dobrą mieszanką „ziółek na nerwy” będzie napar wykonany z suszu rumianku, liścia melisy, ziela dziurawca oraz korzenia kozłka lekarskiego. Wszystkie zioła zakupujemy oddzielnie, po czym mieszamy je w równych proporcjach (np. po jednej łyżeczce) i zalewamy wrzątkiem. Taką herbatkę wypijamy przestudzoną, aby odzyskać siły do walki ze swędzącym świerzbem.

Jak zapobiec powrotowi świerzbu

Jeżeli już raz przejdziemy jakąś chorobę zakaźną, ciężko jest nam przestać się bać jej nawrotu. Świerzb nie jest chorobą aż tak groźną, ale nieprzyjemną, tym bardziej, że swędzące wysypki skórne mogą być rezultatem działania wielu czynników, a nie tylko żerowania pasożytów w naszym organizmie. Nie wiemy więc do momentu trafnej diagnozy, co tak naprawdę nam jest.

Jeżeli już jednak pokonamy świerzbowca ludzkiego za pomocą leków zakupionych w aptece i przepisanych przez lekarza dermatologa lub też mieszanek ziołowych stosowanych w formie okładów na skórę, maści oraz kremów, nie możemy być wcale pewni, że z jakichś jaj świerzbowca pozostałych w skórze nie wyklują się kolejne pasożyty. W takim wypadku należy robić wszystko, aby zapobiec ponownemu zagrożeniu ze strony świerzbowca ludzkiego.

Czujność profilaktyczna

Życie po świerzbie polega więc na leczeniu zachowawczym jeszcze przez jakiś czas po ustąpieniu uporczywego świądu. Warto stosować kremy przeciwhistaminowe i leki ziołowe jeszcze przez okres około tygodnia po tym, jak przestanie nas swędzieć i zniknie wysypka skórna. Poza tym warto w czasie polepszenia stanu ogólnego zdrowia wyprać całą swoją bieliznę i zmienić pościel, aby upewnić się, że wszystkie drobnoustroje i zarazki zostały zabite i nie przetrwał żaden podstępny roztocz w żadnym zakamarku śpiwora czy kołdry.

W trosce o higienę zwierząt

Powinniśmy też, jeśli mamy zwierzęta, szczególnie sprawdzać stan ich skóry oraz obserwować bacznie ich zachowanie. Świerzb może przenosić się nie tylko z człowieka na człowieka, ale też ze zwierząt na ludzi. To tzw. świerzb odzwierzęcy, który przenosi się przez kontakt z chorym zwierzęciem. Na szczęście dla nas, to co tak dokuczliwe dla zwierząt, nie jest wyjątkowo groźne dla nas. Świerzb odzwierzęcy nie przeżywa długo po znalezieniu się na skórze ludzkiej – ta zwyczajnie smakuje mu mniej od sierści psów czy kotów, a objawami zakażenia świerzbem odzwierzęcym jest niewielka, śladowa wysypka skórna oraz lekkie swędzenie.

Ostrożnie do ludzi

Uważać powinniśmy też na kontakt z innymi ludźmi. Pamiętajmy, że każda podejrzanie drapiąca się osoba może być potencjalnym nosicielem świerzbu. Wiedząc już, jakie choroba może przynosić skutki, izolujmy się w miarę możności po chorobie od ludzi, nie tylko ze względu na swoje, ale także ich bezpieczeństwo. W nas mogą jeszcze przebywać jakieś resztki pasożytów, a oni mogą się od nas zarazić. Tak samo my nie chcielibyśmy kolejny raz przechodzić przez uporczywe swędzenie, pieczenie i nieprzyjemne badania.

4Odmiany świerzbu

Świerzb ze względu na rodzaje objawów oraz gatunek pasożyta, można podzielić na kilka odmian klinicznych. Pierwszym z nich jest tak zwany świerzb norweski, który jest bez wątpienia najgroźniejszą postacią tej choroby skóry. Charakteryzuje się onawysokim stopniem zakażalności, przede wszystkim na skutek olbrzymiej liczby larw znajdujących się pod powierzchnią skóry. Zarazić można się nawet poprzez podanie ręki, a także przez dotykanie tych samych przedmiotów, np. telefonu komórkowego. Ten rodzaj świerzbu pojawia się przede wszystkim u pacjentów z zaburzeniami odporności, do których należą chorzy na AIDS, a także osoby starsze.

Głównym objawem tej choroby jest nasilony świąd, ale również nadmierne złuszczanie się naskórka, głównie w okolicy dłoni oraz stóp. Niekiedy także zmiany chorobowe obejmują okolice genitaliów oraz twarzy, co może być szczególnie przykre. Pojawia się również pogrubienie paznokci wskutek obecności pod ich powierzchnią wielu tysięcy larw pasożyta. Ten typ choroby wymaga różnicowania przede wszystkim z łuszczycą, bowiem w jej przypadku również następuje silne złuszczanie się naskórka.

Inną odmianą kliniczną świerzbu jest postać noworodkowa, która pojawia się zazwyczaj w pierwszym okresie życia, obejmującym kilka tygodni. Objawy tej choroby mogą również dotyczyć osób starszych, jednak w tym przypadku ograniczają się do powierzchni dłoni, stóp, łokci, bowiem w tych miejscach naskórek ma największą grubość. U noworodków zmiany są bardziej rozsiane, bardzo często pojawiają się również wtórne odczyny alergiczne oraz nadkażenia bakteryjne.

 

 

Świerzbowiec ludzki. Jak działa ten podstępny pasożyt?
4.1 (82.5%) 16 głos